Πέτρες στη χολή: Αυτά που πρέπει να ξέρετε
02-05-2007

Οι πέτρες στη χολή (χολόλιθοι) σχηματίζονται στη χοληδόχο κύστη και δεν είναι γνωστοί οι λόγοι που οδηγούν στη δημιουργία τους. Οι χολόλιθοι αποτελούνται κυρίως από χοληστερόλη και χολικά άλατα. Οι χολόλιθοι χοληστερόλης αποτελούν το 80% του συνόλου των χολόλιθων.

Οι πέτρες στη χολή μπορεί να έχουν πολύ μικρό μέγεθος όπως οι κόκκοι άμμου ή να φθάσουν το μέγεθος μιας μπάλας του γκολφ. Στη χοληδόχο κύστη μπορεί να σχηματιστούν μια μεγάλη πέτρα ή εκατοντάδες μικρές ή ακόμη οποιοσδήποτε άλλος συνδυασμός.

Οι χολόλιθοι μπορούν να αποφράξουν την κανονική ροή της χολής από τα χοληφόρα αγγεία του ήπατος και της χοληδόχου κύστης προς το έντερο. Η χοληδόχος κύστη είναι ένα όργανο σε σχήμα αχλαδιού που βρίσκεται κάτω από το δεξιό λοβό του ήπατος.

Στη χοληδόχο κύστη συγκεντρώνεται η χολή που παράγεται από το συκώτι. Μετά από το φαγητό, το υγρό αυτό διοχετεύεται προς το λεπτό έντερο και βοηθά την πέψη και την απορρόφηση των λιπαρών ουσιών. Όταν αφαιρεθεί η χοληδόχος κύστη η λειτουργία αυτή γίνεται απ' ευθείας από το συκώτι.

Εκτός από τους χολόλιθους, οι άλλες αιτίες οξείας χολοκυστίτιδας είναι οι μολύνσεις, οι τραυματισμοί, ο διαβήτης ή ακόμη η απόφραξη των χοληφόρων αγγείων από κάποιο όγκο. Οι χολόλιθοι είναι συχνότεροι στις γυναίκες, στους ηλικιωμένους και στα υπέρβαρα άτομα.

Τα συμπτώματα που προκαλούν οι πέτρες στη χολή είναι ανάλογα με αυτά που προκαλούν η καρδιακή προσβολή, η σκωληκοειδίτιδα, το έλκος στομαχιού ή δωδεκαδάκτυλου, η παγκρεατίτιδα, η ηπατίτιδα, η διαφραγματοκήλη. Έτσι είναι πολύ σημαντικό να γίνει η ακριβής διάγνωση.

Η διάγνωση βασίζεται στο ιστορικό, την κλινική εξέταση και το υπερηχογράφημα που είναι η συνηθέστερη εξέταση που γίνεται και επιβεβαιώνει τη διάγνωση.

Η χολαγγειογραφία (ERCP), η ραδιοϊσοτοπική χολοκυστογραφία -χολαγγειογραφία και η αξονική τομογραφία μπορούν να δώσουν περισσότερες πληροφορίες εάν παρουσιάζεται μια τέτοια ανάγκη.

Παράλληλα οι εξετάσεις αίματος είναι δυνατόν να δείξουν σημεία φλεγμονής και μόλυνσης με αύξηση των λευκών αιμοσφαιρίων και των ουδετερόφιλων. Η αύξηση της χολερυθρίνης που μπορεί να παρουσιαστεί οφείλεται σε απόφραξη των χοληφόρων αγγείων.

Επίσης αύξηση των τρανσαμινασών και της αλκαλικής φωσφατάσης παρατηρούνται όταν επηρεάζεται ο ηπατικός ιστός. Όταν επηρεάζεται το πάγκρεας, αυξάνονται οι αμυλάσες.

Η θεραπεία για την αντιμετώπιση της οξείας χολοκυστίτιδας λόγω χολόλιθων χρειάζεται εισαγωγή στο  νοσοκομείο. Ο ασθενής δεν επιτρέπεται να τρωει ή να πίνει και του χορηγούνται ενδοφλέβια υγρά. Επιπρόσθετα εάν υπάρχει υποψία μόλυνσης, χορηγούνται αντιβιοτικά.

Η χειρουργική επέμβαση για την αφαίρεση της χοληδόχου κύστης χρειάζεται να γίνεται για τις πέτρες στη χολή που προκαλούν συμπτώματα. Στην περίπτωση που δεν προκαλούν προβλήματα, δεν είναι αναγκαίο να γίνει θεραπεία.

Η αφαίρεση της χοληδόχου κύστης μπορεί να γίνει με λαπαροσκοπική μέθοδο ή με ανοικτή χειρουργική επέμβαση. Η λαπαροσκοπική μέθοδος έχει λιγότερες επιπλοκές, λιγότερο πόνο και ο ασθενής αναρρώνει πολύ πιο γρήγορα.

Στις περιπτώσεις που υπάρχουν επιπλοκές και είναι αδύνατη η λαπαροσκοπική μέθοδος, τότε γίνεται ανοικτή χειρουργική επέμβαση με τομή στην κοιλιά και αφαίρεση της χοληδόχου κύστης.

To άρθρo αυτό είναι πνευματική ιδιοκτησία του Medlook. Απαγορεύεται η αντιγραφή, η δημοσίευση, η αναπαραγωγή ή η μετάδοση του, από οποιονδήποτε και με οποιοδήποτε μέσο χωρίς την έγγραφη άδεια από το Μedlook. Copyright Medlook® All rights reserved.

Κοινοποιήστε το άρθρο:

Βιβλιογραφία:

National Institute of Diabetes and Digestive and Kidney Diseases 

American College of Gastroenterology 

Gastroenterology  R20082004

Βλέπετε σχετικά άρθρα:

Γαστροεντερολογία

Διατροφή και δίαιτα

Πόνος

Χειρουργική

Τυπώστε το άρθρο
Στείλε το σε ένα φίλο

Πάνω στην αρχή της σελίδας